Błąd w pozwoleniu środowiskowym

Błąd w pozwoleniu środowiskowym… i co dalej?

„Mylić się jest rzeczą ludzką” – te słowa rzymskiego filozofa zna niemal każdy. Być może właśnie to przekonanie legło u podstaw wprowadzenia do przepisów postępowania administracyjnego specjalnych trybów działania, których celem jest usunięcie błędów, do jakich może dojść w procesie formułowania zapisów decyzji administracyjnej, w tym pozwoleń z zakresu ochrony środowiska. Jednym z nich jest instytucja sprostowania błędu, która na pierwszy rzut oka nie wydaje się nazbyt kłopotliwa. Jednak należy z niej korzystać z dużą ostrożnością, bowiem nie w każdym przypadku będzie ona mogła zostać zastosowana i nie każdy błąd da się w ten sposób usunąć.

Prostowanie błędów na tle KPA

Zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego (KPA), organ administracji publicznej może z własnej inicjatywy lub też na wniosek strony postępowania, w tym adresata decyzji, dokonać korekty błędów pisarskich i rachunkowych, a także innych oczywistych omyłek zawartych w treści wydanej decyzji. Do stwierdzenia zaistnienia takich błędów oraz ich sprostowania w konkretnym rozstrzygnięciu administracyjnym może dojść w każdym czasie i możliwość dokonania odpowiedniej korekty nie jest ograniczona terminem. Skutkiem dokonania sprostowania jest przyjęcie treści decyzji w wersji skorygowanej od początku jej zaistnienia w obrocie prawnym.

Błąd w pozwoleniu środowiskowym – przesłanki sprostowania

W praktyce jednak instytucja sprostowania może nastręczać problemów interpretacyjnych. Dzieje się tak dlatego – i jest to jedna z kluczowych cech postępowania w sprawie sprostowania błędu – że skorygowanie treści decyzji nie może prowadzić do merytorycznej zmiany zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Tak więc analizując możliwość usunięcia określonej wady zapisów decyzji w omawianym trybie, w pierwszej kolejności należy zadać sobie pytanie: czy dokonane sprostowanie nie doprowadzi do istotnej modyfikacji jej zapisów?

Przyglądając się bliżej zapisom KPA, dotyczącym sprostowania, można zauważyć, że stwierdzony w treści decyzji błąd czy pomyłka muszą charakteryzować się oczywistością. Może ona wynikać bądź z natury samej omyłki, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem lub treścią wniosku. Błąd musi więc być widoczny „na pierwszy rzut oka”, bez potrzeby przeprowadzenia dodatkowych badań czy ustaleń.

Utrwaliło się, iż przez błąd rachunkowy należy rozumieć omyłkę w wykonaniu działania matematycznego. Z kolei błędem pisarskim będzie widoczne prima facie, niezamierzone, niewłaściwe użycie wyrazu lub zwrotu, mylna pisownia, opuszczenie lub dodanie jakiegoś wyrazu. Powyższe sprawia, że każdy przypadek powinien być analizowany odrębnie i każdorazowo powinna zostać przeprowadzona indywidulana analiza, czy w danym przypadku mamy do czynienia z niewątpliwym błędem pisarskim/omyłką, możliwymi do sprostowania w drodze postanowienia, czy też zmiana taka będzie stanowiła ingerencję w treść podjętego rozstrzygnięcia i dla jej skorygowania właściwy będzie inny tryb postępowania, przykładowo zmiana decyzji. Trzeba bowiem pamiętać, że różnica pomiędzy zmianą decyzji a jej sprostowaniem wynika z tego, czy decyzja jest dotknięta wadą istotną, czy też nieistotną.

Teoria a praktyka

Powyższe sprawia, że nie można wskazać szablonu czy ustalić katalogu błędów i omyłek, które można zakwalifikować do sprostowania. W każdym przypadku istnieje konieczność zindywidualizowanego badania oczywistości błędu lub pomyłki, bowiem to, co może być uznane za oczywiste w jednym przypadku, może tę cechę stracić w innym stanie faktycznym.

Jako przykłady pomyłek charakteryzujących się oczywistością można wskazać błędne wskazanie daty wydania decyzji czy tzw. literówki. W kontekście tego ostatniego, charakteru oczywistości nie będzie miał jednak błąd polegający na niewłaściwym określeniu, kto jest faktycznie stroną i zarazem adresatem decyzji.

Jako błędu czy pomyłki, których usunięcie będzie możliwe w drodze sprostowania, nie można traktować również dopisania numeru pominiętej działki, co może być kluczowe na tle zapisów decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Poważne wątpliwości co do oczywistości pomyłki powstają również na tle niezgodnego z treścią wniosku określenia miejsc magazynowania odpadów ustalonych w zezwoleniu na ich przetwarzanie. W praktyce znaczna część takich zmian traktowana jest jako ingerencja w treść rozstrzygnięcia i odmawia się jej cechy oczywistości, umożliwiającej skorzystanie z instytucji sprostowania.

Błędna kwalifikacja pomyłki jako „oczywistej” może rodzić przykre konsekwencje

Po co specjaliście ochrony środowiska taka wiedza? Procedura sprostowania błędu zdaje się być łatwą i szybką drogą do usunięcia rozbieżności, jakie mogą się pojawić pomiędzy treścią decyzji a zapisami wniosku. Jednak błędna kwalifikacja pomyłki jako „oczywistej” może kosztować uchylenie postanowienia o sprostowaniu i powrót do pierwotnej treści decyzji. To z kolei otwiera drogę do uznania, że prowadzenie działalności odbywa się niezgodnie z zapisami posiadanego pozwolenia. O dalszych konsekwencjach raczej nie trzeba nikomu przypominać.

fot. na otwarcie sozosfera.pl

About the author

Marta Banasiak

Marta Banasiak

aplikant radcowski przy OIRP we Wrocławiu oraz absolwentka Politechniki Wrocławskiej na kierunku Ochrona Środowiska. Od 2016 r. współpracuje z GWW Grynhoff i Partnerzy Radcowie Prawni i Doradcy Podatkowi Sp. P. Specjalizuje się w zagadnieniach szeroko rozumianego prawa ochrony środowiska, w tym analizach przewidzianych prawem obowiązków w kontekście konkretnych przedsięwzięć, zarówno na etapie procesu inwestycyjnego jak i późniejszego funkcjonowania.
e-mail: marta.banasiak@gww.pl

 

partner medialny

partner medialny