Przeciwdziałanie marnowaniu żywności

Przeciwdziałanie marnowaniu żywności – Inspekcja Ochrony Środowiska ukarze za naruszenie ustawy

W tegorocznym Dzienniku Ustaw pod pozycją 1680 opublikowano ustawę o przeciwdziałaniu marnowaniu żywności. Określa ona zasady postępowania z żywnością oraz obowiązki sprzedawców żywności, w celu przeciwdziałania jej marnowaniu oraz negatywnym skutkom społecznym, środowiskowym i gospodarczym, wynikającym z marnowania żywności.

Głównym celem zmian jest włączenie dystrybutorów żywności do funkcjonujących i wprowadzanych mechanizmów w zakresie przeciwdziałania marnowaniu żywności. Ustawodawca założył, że przekazywanie żywności organizacjom pozarządowym oraz innym przewidzianym ustawą osobom prawnym lub jednostkom organizacyjnym i przeznaczanie jej na cele charytatywne jest jednym z najbardziej efektywnych sposobów ograniczania zjawiska marnotrawienia żywności.

Podmiotem obowiązanym do zawarcia umowy będzie sprzedawca żywności prowadzący przedsiębiorstwo spożywcze w zakresie sprzedaży żywności w jednostce handlu detalicznego lub hurtowego o powierzchni sprzedaży powyżej 250 m2, w której przychody ze sprzedaży żywności stanowią co najmniej 50% przychodów ze sprzedaży wszystkich towarów.

W ustawie wskazano konkretne obowiązki, których niewykonanie jest sankcjonowane administracyjną karą pieniężną.

Przeciwdziałanie marnowaniu żywności – kara za niezawarcie umowy

Sprzedawca żywności jest obowiązany do zawarcia umowy z organizacją pozarządową (w formie pisemnej lub elektronicznej), dotyczącej nieodpłatnego przekazywania żywności spełniającej wymogi prawa żywnościowego, w tym określone w rozporządzeniu nr 178/2002/WE, a nieprzeznaczonej do sprzedaży, w szczególności ze względu na wady wyglądu tej żywności albo jej opakowań, z wyjątkiem napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 1,2% oraz napojów alkoholowych będących mieszaniną piwa i napojów bezalkoholowych, w których zawartość alkoholu przekracza 0,5%, z przeznaczeniem na wykonywanie przez tę organizację zadań w zakresie określonym przez ustawę.

Kto, wbrew powyższemu obowiązkowi, nie zawrze z organizacją pozarządową umowy dotyczącej nieodpłatnego przekazywania żywności, podlegać będzie karze pieniężnej w wysokości 5000 zł.

Należy zaznaczyć, że żywność będzie mogła być przekazana jedynie organizacjom, których celem statutowym jest wykonywanie zadań w sferze zadań publicznych w zakresie:

  • pomocy społecznej, w tym pomocy rodzinom i osobom w trudnej sytuacji życiowej oraz wyrównywania szans tych rodzin i osób;
  • wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej;
  • działalności charytatywnej, polegającej m.in. na przekazywaniu żywności osobom potrzebującym lub prowadzeniu zakładów żywienia zbiorowego dla osób potrzebujących.

Kary pieniężnej, o której mowa powyżej, nie nakłada się, w przypadku gdy sprzedawca żywności wykaże, że nie było możliwe zawarcie umowy dotyczącej nieodpłatnego przekazywania żywności z odpowiednią organizacją pozarządową działającą na terenie powiatu, w którym prowadzi on działalność w zakresie sprzedaży żywności.

Kara za niewniesienie opłaty

Sprzedawca żywności ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty za marnowanie żywności i wnosi ją na rachunek bankowy organizacji pozarządowej, z którą zawarł stosowną umowę, do 30 kwietnia roku kalendarzowego następującego po roku, którego dotyczy opłata. Jeżeli sprzedawca żywności zawarł umowę z więcej niż jedną organizacją pozarządową, opłatę dzieli się między wszystkie organizacje, proporcjonalnie do ilości odebranej przez nie żywności. W przypadku gdy sprzedawca żywności nie przekazał jej żadnej z organizacji pozarządowych, przekazuje opłatę w częściach równych wszystkim organizacjom, z którymi zawarł umowę.

Warto zwrócić uwagę, że sprzedawca, który wbrew obowiązkowi, nie wnosi na rachunek bankowy organizacji pozarządowej, z którą zawarł umowę, opłaty, wnosi ją w niepełnej wysokości albo nie wnosi jej w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości od 500 zł do 10 000 zł.

W przypadku niezawarcia umowy, sprzedawca żywności wnosi należną opłatę na rachunek bankowy wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej (WFOŚiGW) na terenie województwa, w którym znajduje się siedziba sprzedawcy żywności. Przy czym należy zaznaczyć, że środki pochodzące z opłaty przeznaczane mają być na działania w zakresie przeciwdziałania marnowaniu żywności.

Trzeba jednak pamiętać, że niewniesienie opłaty na rachunek bankowy właściwego WFOŚiGW, wniesienie jej w niepełnej wysokości albo nie wniesienie jej w terminie również zagrożone jest administracyjną karą pieniężną w wysokości od 500 zł do 10 000 zł.

Co kryje się pod pojęciem marnowania żywności i kto wymierza kary?

Kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska (WIOŚ), właściwy ze względu na miejsce prowadzenia przez sprzedawcę żywności działalności w zakresie jej sprzedaży.

Marnowanie żywności, któremu ma zapobiegać omawiana ustawa, to wycofywanie z etapu dystrybucji żywności, która spełnia wymogi prawa żywnościowego, w szczególności ze względu na zbliżający się upływ terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości lub ze względu na wady wyglądu tych środków spożywczych albo ich opakowań i przeznaczanie ich do unieszkodliwiania jako odpady. Zgodnie z nowymi przepisami taka żywność ma być teraz przekazywana organizacji pozarządowej lub innemu podmiotowi spełniającemu kryteria ustawowe.

Przeciwdziałanie marnowaniu żywności – od kiedy obowiązują przepisy?

W okresie dwóch lat od momentu wejścia ustawy w życie wprowadzone nią obowiązki dotyczyć będą jedynie sprzedawców żywności prowadzących przedsiębiorstwo spożywcze w zakresie sprzedaży żywności w co najmniej jednej jednostce handlu detalicznego lub hurtowego o powierzchni sprzedaży przewyższającej 400 m2.

Ustawa przewiduje, że sprzedawca żywności będzie obowiązany do zawarcia pierwszej umowy dotyczącej nieodpłatnego przekazywania żywności na cele społeczne w terminie 5 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

Artykuł 19 wprowadza okres przejściowy w zakresie obliczania opłaty za marnowanie żywności. W pierwszym roku obowiązywania nowych przepisów podstawę obliczenia opłaty stanowić będzie 80%, a nie 90% masy marnowanej żywności w kilogramach.

Ustawa weszła w życie po 14 dniach od ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów odnoszących się do opłaty za wytwarzanie odpadów oraz przepisów dotyczących administracyjnych kar pieniężnych, które wejdą w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po miesiącu ogłoszenia ustawy.

Źródło:

  1. https://www.prezydent.pl/prawo/ustawy/podpisane/art,48,sierpien-2019-r.html

fot. sozosfera.pl (zdjęcie ilustracyjne)

reklama

partner portalu

partner portalu

reklama

reklama

reklama

reklama

reklama

 

partner medialny

partner medialny

partner medialny