w sprawie podkarpackiego WPGO

Wyrok NSA w sprawie podkarpackiego WPGO – precedens dla branży gospodarki odpadami

Naczelny Sąd Administracyjny (NSA), wyrokiem z 4 października 2018 r., oddalił skargę kasacyjną Sejmiku Województwa Podkarpackiego, wniesioną na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Rzeszowie z 28 września 2017 r. (sygn. akt: II SA/Rz 519/17). Rzeszowski WSA stwierdził nieważność Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Podkarpackiego 2022 (WPGO) w zakresie, w jakim organ nie uwzględnił w nim istniejącej instalacji mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych (MBP) jako regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych (RIPOK) – instalacji podmiotu prywatnego.

Z ustnych motywów rozstrzygnięcia wynika, że NSA podzielił argumentację przedstawioną w sprawie przez Magdalenę Przydróżną-Urbanowicz i Annę Specht-Schamperę, z kancelarii SDZLEGAL SCHINDHELM, reprezentujące podmiot prywatny. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził tym samym, że sejmiki województw nie mają całkowitej swobody w ustalaniu, które instalacje powinny uzyskać status RIPOK – i właśnie w tym zakresie podlegają realnej kontroli ze strony sądów administracyjnych.

Przypomnieć należy, że w skardze do WSA w Rzeszowie znalazło się kilka zarzutów.

Zarzuty w sprawie podkarpackiego WPGO

Według skarżącego, Sejmik Województwa Podkarpackiego naruszył m.in. art. 22 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. w związku z art. 6 ust. 1 Ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez ograniczenie, wskutek podjęcia zaskarżonych uchwał, możliwości prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego, bez podstawy prawnej.

Drugi zarzut odnosił się natomiast do art. 35 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach, gdyż w WPGO 2022 oraz w uchwale w sprawie jego wykonania pominięto instalację MBP skarżącego jako RIPOK, mimo iż w świetle prawa posiada ona wszystkie przesłanki do uznania jej za instalację regionalną.

Kolejne naruszenie wiązało się z art. 34 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 8 ustawy o odpadach – poprzez sformułowanie zapisów WPGO 2022, bez uwzględnienia nakazu, aby plany gospodarki odpadami realizowały cele ustawodawcy w zakresie potrzebnej infrastruktury: wdrażanie hierarchii sposobów postępowania z odpadami oraz zasady samowystarczalności i bliskości, a także utworzenie i utrzymanie w kraju zintegrowanej i wystarczającej sieci instalacji gospodarowania odpadami, spełniających wymagania ochrony środowiska.

Co więcej, wedle skarżącego, treści WPGO 2022 w zaskarżonym zakresie sformułowane były w sposób niezgodny z Uchwałą Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2016 r. w sprawie Krajowego planu gospodarki odpadami 2022. Pominięto również – na etapie aktualizacji WPGO 2022 – stanowiska gmin regionu południowego, które opowiadały się za przyznaniem statusu RIPOK wspomnianej instalacji MBP. Wreszcie sformułowano zarzut bazujący na art. 35 ust. 6 oraz art. 35 ust. 4 pkt 2 ustawy o odpadach, a także na art. 22 Konstytucji w związku z art. 3 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Mówił on o nieuzasadnionym ograniczeniu w zapisach WPGO 2022 kręgu podmiotów uprawnionych do realizacji RIPOK w regionie południowym gospodarki odpadami.

NSA podtrzymał rozstrzygnięcie WSA

Przy tak skonstruowanych zarzutach WSA w Rzeszowie stwierdził nieważność Uchwały Sejmiku Województwa Podkarpackiego z 5 stycznia 2017 r. nr XXXI/551/17 w sprawie uchwalenia Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Podkarpackiego 2022 wraz z załącznikiem w postaci Planu inwestycyjnego:

  1. w części planu oznaczonej 5.3 Prognoza zmian. Odpady komunalne (grupa 20) w zakresie, w jakim prowadzona przez skarżącego instalacja MBP została określona jako instalacja o statusie zastępczym, a nie jako instalacja o statusie RIPOK;
  2. w odniesieniu do Tabeli nr 32 „Harmonogram realizacji inwestycji wraz z kosztami” Załącznik nr 1 uchwały – Plan inwestycyjny w zakresie, w jakim instalacja MBP nie została w niej ujęta.

Od powyższego wyroku organ – Sejmik Województwa Podkarpackiego w Rzeszowie – wniósł skargę kasacyjną, zarzucając wydanemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, jednak – jak wiadomo z ustnych motywów rozstrzygnięcia – NSA podtrzymał rozstrzygnięcie zapadłe w I instancji.

Wyrok NSA nie posiada jeszcze uzasadnienia, jednak z całą pewnością wrócimy do sprawy na stronach Sozosfery i szerzej omówimy to istotne rozstrzygniecie po jego otrzymaniu.

fot. na otwarcie sozosfera.pl (zdjęcie ilustracyjne)

partner portalu

reklama

reklama

reklama

reklama

 

reklama

partner medialny

partner medialny