NSA w sprawie podkarpackiego WPGO

Wyrok NSA w sprawie podkarpackiego WPGO – precedens dla branży gospodarki odpadami (cz. II)

W poprzednim artykule wskazano, że Naczelny Sąd Administracyjny (NSA), wyrokiem z 4 października 2018 r., oddalił skargę kasacyjną Sejmiku Województwa Podkarpackiego, wniesioną na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Rzeszowie z 28 września 2017 r. (sygn. akt: II SA/Rz 519/17). Rzeszowski WSA stwierdził nieważność Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Podkarpackiego 2022 (WPGO) w zakresie, w jakim organ nie uwzględnił w nim istniejącej instalacji mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych (MBP) jako regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych (RIPOK) – instalacji podmiotu prywatnego.

Rzut oka na uzasadnienie

NSA podzielił argumentację przedstawioną w sprawie przez Magdalenę Przydróżną-Urbanowicz i Annę Specht-Schamperę z kancelarii SDZLEGAL SCHINDHELM, reprezentujące podmiot prywatny.

W uzasadnieniu wyroku sąd podtrzymał dotychczasową linię orzeczniczą, wedle której podmioty prowadzące instalacje zagospodarowania odpadów mogą mieć interes prawny w zaskarżaniu uchwał w sprawie WPGO, mimo że mają one charakter aktów kierownictwa wewnętrznego, a nie są aktami prawa miejscowego (w przeciwieństwie do uchwały o wykonaniu planu). Skoro więc doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego w I instancji, był on uprawniony do zaskarżenia uchwały, która w ten interes godzi.

Analizując już samą zasadność skargi (odnosząc się do istoty zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej), NSA wyraźnie rozgraniczył zakres kompetencji sejmiku województwa. Zdaniem sądu, ujęcie danej instalacji jako planowanego RIPOK-u w uchwale w sprawie wykonania WPGO stanowi wyłączną kompetencję prawodawczą sejmiku województwa. Ten ostatni natomiast ma obowiązek uwzględnienia w planie gospodarki odpadami istniejących na danym terenie instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Wynika to z art. 35 ust. 1 pkt 1f ustawy o odpadach, który stanowi, że plany gospodarki odpadami zawierają analizę aktualnego stanu gospodarki odpadami na obszarze, dla którego jest sporządzany plan, w tym informacje na temat rodzajów, rozmieszczenia i mocy przerobowych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, w tym olejów odpadowych i innych odpadów niebezpiecznych, oraz odpadów objętych szczegółowymi przepisami.

Tym samym NSA potwierdził, że sejmiki województw nie mają całkowitej swobody w ustalaniu, które instalacje powinny uzyskać status RIPOK – i właśnie w tym zakresie podlegają realnej kontroli ze strony sądów administracyjnych. Skoro bowiem na obszarze, dla którego uchwala się plan, znajdują się instalacje, które wpisują się w ustawowe wymogi stawiane RIPOK-om, to – niejako z mocy prawa – należy je uwzględnić w WPGO.

Wytyczne w tym zakresie ustanawia art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach, który stanowi, że RIPOK-iem jest zakład zagospodarowania odpadów, o mocy przerobowej wystarczającej do przyjmowania i przetwarzania odpadów z obszaru zamieszkanego co najmniej przez 120 tys. mieszkańców, spełniający wymagania najlepszej dostępnej techniki, o której mowa w art. 207 Ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, lub technologii, o której mowa w art. 143 tej ustawy, w tym wykorzystujący nowe dostępne technologie przetwarzania odpadów lub zapewniający:

  1. mechaniczno-biologiczne przetwarzanie zmieszanych odpadów komunalnych i wydzielanie ze zmieszanych odpadów komunalnych frakcji nadających się w całości lub w części do odzysku, lub
  2. przetwarzanie selektywnie zebranych odpadów zielonych i innych bioodpadów oraz wytwarzanie z nich produktu o właściwościach nawozowych lub środków wspomagających uprawę roślin, spełniających wymagania określone w przepisach odrębnych, lub materiału po procesie kompostowania lub fermentacji dopuszczonego do odzysku w procesie odzysku R10, spełniającego wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 30 ust. 4, lub
  3. składowanie odpadów powstających w procesie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych oraz pozostałości z sortowania odpadów komunalnych o pojemności pozwalającej na przyjmowanie przez okres nie krótszy niż 15 lat odpadów w ilości nie mniejszej niż powstająca w instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych.

Konsekwencje wyroku

W wyroku z 28 września 2017 r. WSA w Rzeszowie (sygn. akt: II SA/Rz 519/17) stwierdził nieważność Uchwały Sejmiku Województwa Podkarpackiego z 5 stycznia 2017 r. nr XXXI/551/17 w sprawie uchwalenia Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Podkarpackiego 2022 wraz z załącznikiem w postaci Planu inwestycyjnego:

  1. w części planu oznaczonej 5.3 Prognoza zmian. Odpady komunalne (grupa 20) w zakresie, w jakim prowadzona przez skarżącego instalacja MBP została określona jako instalacja o statusie zastępczym, a nie jako instalacja o statusie RIPOK;
  2. w odniesieniu do Tabeli nr 32 „Harmonogram realizacji inwestycji wraz z kosztami” Załącznik nr 1 uchwały – Plan inwestycyjny w zakresie, w jakim instalacja MBP nie została w niej ujęta.

NSA oddalił skargę kasacyjną Sejmiku Województwa Podkarpackiego na wyrok WSA w Rzeszowie, tym samym podtrzymując dokonaną w tym w orzeczeniu ocenę zgodności z prawem kontrolowanego aktu.

fot. sozosfera.pl (zdjęcie ilustracyjne)

partner portalu

reklama

reklama

reklama

reklama

 

reklama

partner medialny

partner medialny