Zgodnie z przekazaną przez Generalną Dyrekcję Ochrony Środowiska (GDOŚ) informacją, w przeszłości część obszaru wykorzystywano jako łąki Baniowskie. Z czasem zaczęły dominować tam szuwary – trzcina, trzcinnik prosty oraz turzyce. Są szczególnie atrakcyjne w okresie kwitnienia kosaćców żółtych, które dodają temu miejscu wyjątkowego uroku.
133 hektary chronionego obszaru
Rezerwat przyrody Dolina Rzeki Małej powstał na terenie Chojnowskiego Parku Krajobrazowego. Chroni ekosystemy wodno-błotne i bagienne. Jego powierzchnia to ponad 133 ha. Wśród chronionych lasów dominują olsy i łęgi. Ochrona tego rodzaju kompleksów leśnych, w formie rezerwatów przyrody, ma istotne znaczenie dla integralności powiązanych z nimi obszarów, ze względu na ich retencyjno-zasilające znaczenie hydrologiczne.
Podłoże tworzą torfy niskie lub przejściowe, najczęściej zakumulowane przez nieleśną roślinność torfowiskowo-szuwarową. Zachowanie jak największego stopnia naturalności bagiennych warunków wodnych to podstawa utrzymania właściwego stanu ochrony tego siedliska przyrodniczego – podkreślił GDOŚ. Cechy charakterystyczne siedlisk bagiennych limitują skład gatunkowy drzewostanu i runa, hamując rozwój obcych ekologicznie gatunków. Wokół rezerwatu wyznaczono otulinę o powierzchni prawie 286 hektarów, mającą zabezpieczyć przyrodę przed negatywnym oddziaływaniem działalności człowieka.
Rezerwat przyrody Dolina Rzeki Małej – bogactwo fauny i flory
Na charakter terenu wpływa także obecność bobrów europejskich, które kilka lat temu osiedliły się w okolicy. Tamy, które budują zwierzęta, tworzą rozlewiska odgrywające kluczową rolę w zachowaniu i odtworzeniu łęgów oraz olsów – drzewostanów uzależnionych od stałej dostępności wody. Są one również ważnymi siedliskami gatunków chronionych – rezerwat jest ostoją myszołowa, krogulca, błotniaka stawowego, żurawia, puszczyka czy też kapturkę. Kluczowym elementem funkcjonowania przyrodniczego tego rodzaju siedlisk są stosunki wodne, związane ze stałym zabagnieniem, ale o zmiennym poziomie zwierciadła wody.
Panujące w olsach warunki sprawiają, że jest on dość trwałym typem ekosystemu leśnego. Zachowanie ciągłości drzewostanów warunkowane jest utrzymaniem naturalnych procesów wegetatywnego odnawiania się olszy na drodze powstawania odrośli z szyi korzeniowej. Ze względu na uwarunkowania ekologiczne, runo olsów nie jest zwykle jednorodne, rosną tu bowiem gatunki o różnych wymaganiach ekologicznych – podsumowała GDOŚ.
Na podstawie www.gov.pl
graf. Sozosfera/Canva AI (obrazek ilustracyjny)
