Podkarpacie należy do regionów wyjątkowo cennych pod względem wartości przyrodniczych. Formy ochrony przyrody zajmują 44,5% jego powierzchni, a podkarpacka przyroda obfituje w bogactwo fauny i flory. Można o tym poczytać w publikacji pt. „Przyroda podkarpacka. Wyniki badań monitoringu przyrody 2012-2014”.
Opracowanie jest podsumowaniem wykonanych na terenie woj. podkarpackiego badań gatunków i siedlisk przyrodniczych, ptaków, a także lasów.
Prowadzenie skutecznej ochrony przyrody wymaga posiadania informacji o jej stanie, kierunkach i dynamice zmian. W celu zaplanowania efektywnych działań ochronnych, a zwłaszcza wskazywanie konkretnych zabiegów ochrony czynnej, wymaga oceny i monitoringu stanu zachowania środowiska przyrodniczego. Potrzeba prowadzenia monitoringu przyrody jest uznana zarówno na świecie – w konwencji o różnorodności biologicznej, w Europie – w tzw. Dyrektywie Siedliskowej Unii Europejskiej a w kraju – w ustawie o ochronie przyrody. Unia Europejska przyjęła na siebie obowiązek ochrony europejskiego dziedzictwa przyrodniczego, a więc także, zgodnie z Dyrektywą Siedliskową, prowadzenia monitoringu stanu ochrony gatunków roślin i zwierząt oraz siedlisk przyrodniczych. Ich stan ochrony – obejmujący stan zachowania i perspektywy ochrony – oceniany jest na poziomie kontynentu dla każdego regionu biogeograficznego na podstawie danych przesyłanych cyklicznie co 6 lat przez wszystkie kraje członkowskie. Dane te wchodzą w skład 26 europejskich wskaźników różnorodności biologicznej – Streamling European 2010 Biodiversity Indicators (SEBI 2010).
