Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków (OTOP) poinformowało, że przygotowana została nowa edycja publikacji pt. „Czerwona lista ptaków Polski”. Według organizacji, publikacja wypełnia ważną lukę w wiedzy o aktualnym statusie zagrożenia krajowej awifauny i spełniać ma w najbliższych latach istotną rolę w planowaniu działań związanych z ochroną przyrody.
„Czerwona lista ptaków Polski” nie napawa optymizmem…
Czerwone listy to opracowania, w których analizowane jest ryzyko wymarcia gatunków – tłumaczy OTOP i dodaje, że w Polsce ostatnie takie opracowanie wydano w 2002 r., więc od długiego czasu brakowało aktualnej syntezy statusu zagrożenia ptaków Polski. Stąd też OTOP, wspólnie z naukowcami z Muzeum i Instytutu Zoologii PAN oraz z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, podjął się przygotowania aktualnej czerwonej listy. Analizy przeprowadzono w oparciu o metodykę Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN), wykorzystując ok. 1,4 mln obserwacji z lat 2010-2019, pochodzących głównie z programu Monitoringu Ptaków Polski oraz z portalu Ornitho.pl.
Wyniki aktualnej edycji publikacji pt. „Czerwona lista ptaków Polski” nie napawają optymizmem. W ciągu ostatnich 200 lat w Polsce wymarło 16 gatunków ptaków, a liczba ta niemal podwoiła się od czasu wydania poprzedniej czerwonej listy. Kolejnych 47 gatunków zagrożonych jest wymarciem – to o 30% więcej niż dwie dekady temu. Aż 12 spośród nich zakwalifikowano jako krytycznie zagrożone – ich przetrwanie w naszym kraju wisi na przysłowiowym włosku – tłumaczy OTOP. Wśród gatunków, które po raz pierwszy wskazywane są jako zagrożone w naszym kraju, są m.in. płaskonos, mewa siwa, zausznik czy błotniak łąkowy, ale także tak dobrze znane ptaki jak głowienka, gawron oraz słowik szary – wylicza organizacja.
„Czerwona lista ptaków Polski” – nieliczne przypadki poprawy statusu gatunku
Jednocześnie OTOP wskazuje, że czerwona lista identyfikuje także przypadki odbudowy populacji i obniżenia statusu zagrożenia, które – choć nieliczne – dają nadzieję, że odpowiednio wdrażane programy ochrony mogą poprawiać sytuację gatunków zagrożonych. Przykładem może być sokół wędrowny, w przypadku którego intensywny program reintrodukcji pozwolił na obniżenie kategorii zagrożenia.
Na podstawie nadesłanej informacji
fot. sozosfera.pl (zdjęcie ilustracyjne), rys. OTOP
