ścieżka edukacyjna

Ścieżka edukacyjna „Szuszalewo-Nowy Lipsk” oddana do użytku

Dotychczasowe możliwości turystyczne obszaru Górnej Biebrzy wzbogaca nowo powstała, biegnąca w poprzek doliny, ścieżka edukacyjna wraz z infrastrukturą. Na ścieżkę „Szuszalewo-Nowy Lipsk” składają się wiaty, czatownia i tablice edukacyjne.

Jak zaznacza Biebrzański Park Narodowy (BPN) jest to najdłuższa ścieżka Parku. Biegnie ona w znacznej części kładką, z jedyną nad Biebrzą przeprawą przez rzekę za pomocą pływającego pomostu.

Uroczyste otwarcie nowej ścieżki edukacyjnej nastąpiło 9 kwietnia br. Najdłuższa ścieżka edukacyjna w Biebrzańskim Parku Narodowym, biegnąca w poprzek doliny górnej Biebrzy ma długość ok. 5 km (w jedną stronę).

Nowa ścieżka edukacyjna w Biebrzańskim Parku Narodowym

Rozpoczynając wędrówkę od strony wsi Szuszalewo początkowy odcinek pokrywa się ze ścieżką „Szuszalewo”. Po 0,8 km należy wybrać szlak czerwony kierując się w prawo, ku wyniesionej ponad bagna wyspie mineralnej. Z jej krawędzi można podziwiać panoramę doliny. Przez ok. 1 km szlak prowadzi drogami poprzez wyspę jałowską, po czym skręca w kierunku Biebrzy drewnianą kładką.

Przeprawę na drugi brzeg rzeki umożliwia samoobsługowy pomost pływający. Dalej ścieżka biegnie dość wąską, przybrzeżną strefą szuwarów, szybko ustępującą miejsca bagiennym lasom.

ścieżka edukacyjna

Ten trudnodostępny, podmokły teren jest ostoją wielu cennych gatunków flory i fauny. Na skraju lasu stoi czatownia, która umożliwia obserwacje, zmniejszając jednocześnie problem niepokojenia zwierząt w ich środowisku naturalnym. Jak zaznacza BPN, czujne oko z pewnością wypatrzy króla bagien – łosia, a także sarny, jelenie, a nawet wilki. Jest to również doskonałe miejsce do zapoznania się z ptakami obszarów mokradłowych, takimi jak czajka, kszyk, żuraw, błotniak stawowy czy błotniak łąkowy.

Kontynuując trasę turyści mają okazję obejrzeć z bliska cenne rośliny mechowisk, a wśród nich np. przedstawicieli storczykowatych: kukułkę krwistą, wraz z formą żółtawą, kruszczyka błotnego, lipiennika Loesela. Licznie występująca tu brzoza niska oraz wielosił błękitny to pozostałości po epoce lodowcowej.

Wykaszane łąki przeplatają się tu z zaroślami wierzbowo-brzozowo-sosnowymi, tworząc charakterystyczną mozaikę krajobrazu mokradeł, która towarzyszy korzystającym ze ścieżki już do końca wędrówki. Na końcu ścieżki znajdują się dwa punkty przystankowe. Pierwszy z widokiem na biebrzańskie bagna, drugi, 200 m dalej położony przy niewielkim parkingu.

Wzdłuż ścieżki rozlokowane są tablice edukacyjne przybliżające przyrodę górnej Biebrzy. Jak zapewnia BPN, trasa nie należy do szczególnie trudnych, lecz ze względu na jej długość dla komfortu podróżowania, należy zaopatrzyć się w wodę, nakrycia głowy oraz środki ochrony przed owadami.

Uszanować mieszkańców Biebrzańskich Bagien!

Ścieżka umożliwia dotarcie do niedostępnych, a zarazem niezwykłych terenów oraz poznania bogactwa gatunkowego mokradeł. Stąd też BPN, apeluje by obcując z dziką przyrodą pamiętać, że turyści w Parku są tylko gośćmi i uszanowali wszystkich, nawet tych najmniejszych, mieszkańców Biebrzańskich Bagien.

Park zaprasza do odwiedzania Górnej Biebrzy oraz spędzania czasu pośród jej bagiennych pejzaży.

Na podstawie materiałów nadesłanych przez BPN (autorami materiałów są Marcin Lićwinko, Justyna Pińkowska i Anna Bojsza).

fot. Justyna Pińkowska (na otwarcie) i BPN

 

reklama